Pakketpraat deel 5 - De reis begint al bij het inpakken.

Wie denkt dat alle pakketjes hetzelfde zijn, heeft duidelijk nog nooit een dag achter onze balie gestaan.

Want geloof mij… pakketjes bestaan in alle soorten en maten. Groot, klein, smal, zwaar, extreem zwaar en soms zó licht dat je je afvraagt of er überhaupt iets in zit. En dan hebben we het nog niet eens over hoe ze worden ingepakt. Daar zit pas echt creativiteit in.

Zo zien wij dagelijks de Vinted verkopen voorbij komen in AH-tassen, Jumbo-tassen, vuilniszakken, doorschijnende SHEIN-zakjes, Cornetto-doosjes, pizzadozen, muesli-dozen, Knorr Wereldgerechten-verpakkingen, luierdozen, tampondozen, maandverbandverpakkingen en kaartenbak grind dozen. En dat is nog maar een kleine selectie van wat er allemaal langs de balie komt.

De ene klant levert een prachtig strak ingepakt doosje aan, verzendlabel netjes recht opgeplakt. Helemaal verzendklaar. Daar worden wij stiekem best blij van.

En de andere klant… die komt met een doos die inmiddels al minstens tien levens heeft gehad bij verschillende eigenaren én vervoerders.

Sommige pakketten zijn zó goed dichtgetapet dat je het begin van de tape nergens meer kunt vinden. Dan moet je echt oppassen dat je bij het openen niet per ongeluk een mouw of broekspijp meeneemt met de schaar.

En dan hebben we nog de optimisten. Die sturen iets op in een papieren envelop waarvan je alleen maar kunt hopen dat hij de pakketreis overleeft. Of in een boterhamzakje. Of een ziplockzakje met een knoop erin. Dat zijn altijd spannende momenten.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de pakketjes die hun reis al half hebben overleefd voordat ze überhaupt bij ons aankomen.

Vooral die papieren enveloppen en dunne verzendzakjes hebben het soms zwaar te verduren. Regelmatig krijgen wij pakketjes binnen van vervoerders die al half open geschuurd zijn onderweg. En als het geregend heeft, lijkt het soms alsof DHL geen inpakstation mét dak heeft… want dan komen ze vrolijk drijfnat binnen. Barcode weg, label onleesbaar en wij puzzelen maar weer hoe we het pakketje alsnog kunnen scannen.

Soms kun je aan de verpakking gewoon zien dat een pakketje een flinke wereldreis achter de rug heeft. Half open doos, scheef geplakt tape… en ergens tussendoor zien wij dan ineens al een fluoriserende groene legging van mevrouw Truus Glitterbroek naar buiten piepen. Dan hopen we maar dat hij de rest van de reis ook nog overleeft.

En eerlijk is eerlijk: sommige vormen pakketjes zorgen hier achter de balie ook voor lichte verwarring. Is het nou een leverworst? Of een opgerolde poster? Kinderfietsjes met alleen bubbeltjes folie. Soms moeten we echt even twee keer kijken voordat we doorhebben wat er op de balie ligt. Zulke rare vormen en objecten zien we voorbijkomen.

En ja… soms zijn we best nieuwsgierig wat er precies in zit. Dat hoort er gewoon een beetje bij.

Daar tegenover staan weer de creatieve inpakkers: strikjes, stickers, cadeaupapier… alsof het pakketje eerst nog een feestje viert voordat het op reis gaat.

Gelukkig hebben wij in de winkel ook verzendzakken en tape liggen voor de mensen die een kledingstuk op de balie leggen en zeggen:

“Deze wil ik versturen.”

Ja… maar er moet toch echt iets omheen, lieve mensen..

Wat ook regelmatig gebeurt: een klein shirtje dat arriveert in een doos van 50×50×50 cm. Dat is alsof je een tandenborstel verhuist met een verhuiswagen. Helaas moeten wij ons ook aan de maximale afmetingen van vervoerders houden. Vooral bij VintedGo en Mondial Relay werken ze met verzegelde zakken waar pakketten in moeten passen. Is een doos te groot? Dan moeten we hem soms weigeren.

Niet om te pesten, maar omdat regels nu eenmaal regels zijn.

En dan hebben we nog de echte krachttraining-momenten. Soms komen er pakketten binnen van 25 tot 35 kilo. Dan kijken wij elkaar even aan met die blik van:

“Zitten hier stoeptegels in?”

Onze regel is simpel: kunt u het zelf op de balie tillen, dan kunnen wij het verzenden. Maar als het meer op een hunebed lijkt dan op een pakket… dan houdt het helaas op. Onze ruggen moeten ook nog een paar jaar mee.

Ook wanneer zulke grote pakketten bij ons worden bezorgd, begint het puzzelen. Waar laten we ze? Op de plank past het niet. Dan gaan ze tijdelijk op een rolkar, in de lift of ergens strategisch in een hoekje staan.

En het gekke is: juist die grote pakketten blijven altijd het langst liggen.

De kleine doosjes? Binnen een dag weg.

De middelgrote? Vaak ook zo opgehaald.

Maar die enorme joekels? Die blijven gezellig logeren.

Misschien omdat niemand er zin in heeft om ze naar huis te tillen… dat zou ik zelf ook niet hebben

Kortom: mensen zijn ontzettend vindingrijk als het om inpakken gaat. En eerlijk is eerlijk — dat maakt het werk achter de balie ook weer verrassend leuk om te zien.

Maar nu ben ik eigenlijk wel benieuwd: wat is de gekste manier waarop jij ooit een pakketje hebt verstuurd of ontvangen? En hoe pakken jullie zelf je pakketjes in? Misschien zien wij ze binnenkort wel terug bij ons aan de balie.

Tot de volgende pakketpraat,

Liefs Lindsay